In deze aflevering van ‘IBR – De podcast’ behandelen Fleur Onrust (SIX advocaten) en Daan Korsse (RNMW advocaten) de meest opvallende actualiteiten en uitspraken op het gebied van stikstof, het natuurbeschermingsrecht, ruimtelijke ordening en handhaving.
Shownotes
Prejudiciële vragen?
- De zitting ging over verzoeken van partijen in twee rechtszaken die bij de Afdeling bestuursrechtspraak in behandeling zijn. De ene zaak gaat over de natuurvergunning voor Schiphol. De andere zaak gaat over een natuurvergunning voor een melkveehouderij in Eelde. Zaaknummers 202503922/1 (Schiphol) en 202402204/1 (melkveehouderij).
In beide zaken hebben partijen uitdrukkelijk gevraagd om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie in Luxemburg over artikel 6, derde lid, van de Europese Habitatrichtlijn. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft dit op zitting met partijen besproken. De Afdeling heeft alle relevante vragen die er bij partijen leven besproken om deze mee te nemen bij haar beoordeling van hun verzoek. De rechtszitting zal zich beperken tot het bespreken van dit verzoek. De Afdeling bestuursrechtspraak zal als eerste een aantal onderwerpen bespreken die in de zaak Schiphol door partijen naar voren zijn gebracht. Het gaat dan om de onderwerpen: voortzetting van één-en-hetzelfde project, de omvang van het project en de beoordeling van de gevolgen van het project. Daarna zal de Afdeling bestuursrechtspraak met partijen in beide zaken spreken over het zogeheten additionaliteitsvereiste.
Jurisprudentie
- ABRvS 14 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6087 (Bestemmingsplan woningbouw De Hem, Leeuwarden). Tussenuitspraak. Gefaseerd bouwen en elektrisch materieel als reëel en aannemelijk uitgangspunt, borging niet nodig. Vormvrije m.e.r.-beoordeling)
R.o. 13.2 over de fasering: “De Afdeling ziet geen aanleiding voor het oordeel dat alleen als een dergelijke gefaseerde ontwikkeling is geborgd in het plan, in de AERIUS-berekening daarvan uit mag worden gegaan.” Een fasering over vijf jaar volgt uit de woningbouwplanning en de afspraken met de provincie. Ook “de bouwlogistiek en de planopzet [dwingen] tot een fasegewijze realisering”. De Afdeling noemt dit “een reëel en aannemelijk uitgangspunt”.
Over elektrisch materieel, in dezelfde r.o.: “Dat betekent dat het gebruik van elektrische werktuigen ook mag worden meegenomen in een stikstofberekening en niet uitsluitend als mitigerende maatregel mag worden betrokken” (onder verwijzing naar ECLI:NL:RVS:2023:3616 en ECLI:NL:RVS:2024:5003).
Vormvrije m.e.r.-beoordeling, r.o. 22.1: “De Afdeling ziet dan ook niet in waarom in de m.e.r.-beoordeling niet het uitgangspunt kan worden gehanteerd dat significante gevolgen op de Natura 2000-gebieden in de omgeving zijn uitgesloten.” De Afdeling toetst ook aan bijlage III bij de m.e.r.-richtlijn (r.o. 23.1). Vanwege het gebrek rond de bufferzone voor weidevogels “kan de Afdeling op dit moment nog geen oordeel geven” over de m.e.r.-conclusie (r.o. 23.2). Volgens r.o. 34 moet de raad die conclusie “heroverwegen en nader dient te motiveren”. - Rb. Oost-Brabant 20 oktober 2026, ECLI:NL:RBOBR:2026:7430 en ECLI:NL:RBOBR:2026:7469 (Natura 2000-activiteit. Omschakeling veehouderij naar akkerbouwondersteuningsbedrijf. Projectbegrip. Akker en erf zijn aparte projecten. Wisselteelt. Waarschuwing over vergunningplicht voor teelt en parallel met bemesten)
R.o. 5.8: “Deze wisseling van gewassen betekent dat er geen continuïteit is in de teelt van gewassen, de akkers waarop wordt geteeld, de agrariër die de gewassen teelt en de manier waarop de gewassen worden geteeld. […] Daarom bestaat er naar het oordeel van de rechtbank geen onlosmakelijke samenhang tussen de akkers en het ondersteuningsbedrijf”. r.o. 5.10: “het college [heeft] het ondersteuningsbedrijf als een apart project […] kunnen beschouwen en […] de vergunning [hoefde] niet ook de teelt van gewassen op nabijgelegen akkers […] te omvatten.”
Daarna volgt de waarschuwing in r.o. 5.11: “De teelt op een specifieke akker is een apart project dat onder omstandigheden (afhankelijk van de afstand of verbinding met een Natura 2000-gebied en het gebruik van bestrijdingsmiddelen of beregeningsinstallaties) gevolgen kan hebben voor dat Natura 2000-gebied.” De rechtbank “sluit niet uit dat het gaat om heel veel gevallen”. De link met bemesten: “De Afdeling overwoog al eerder in de uitspraak van 29 mei 2019 dat de aanvraag voor een natuurvergunning voor een veehouderij niet mede het uitrijden van mest hoeft te omvatten. Dit mag wel, maar er kan ook een losse natuurvergunning worden aangevraagd.” De rechtbank noemt als alternatief ook een programma met vergunningvrije activiteiten. Moet je dan steeds los aanvragen?
Beide beroepen zijn gegrond, omdat de wijziging van de projectomschrijving niet kenbaar was (art. 3:2 Awb). De rechtsgevolgen blijven in stand. - ABRvS 9 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5108 (Omgevingsvergunning brug over de Vecht bij Junne. Geen aanhaakplicht natuurtoestemming. Verschilberekening voor het verkeer in de gebruiksfase zonder bespreking van salderen. Aanvraag van vóór 1 januari 2024)
In de gebruiksfase vergelijkt de berekening de omrijdroute met de route over de nieuwe brug. r.o. 14.5: “Volgens het college is in de berekeningen de huidige situatie vergeleken met de toekomstige situatie. Daarbij zijn het aantal vervoersbewegingen van zwaar- en middelzwaar verkeer met de omrijdroute (door de verkeersmaatregelen op de brug) en het aantal vervoersbewegingen van zwaar- en middelzwaar verkeer met de route over de brug in de nieuwe situatie in beeld gebracht.” Of dit salderen is, bespreekt de Afdeling niet. In r.o. 14.2: “De Afdeling overweegt dat, zoals in die uitspraak onder 25.1 is overwogen, die uitspraak in een zaak als hier aan de orde geen gevolgen heeft.” De aanvraag dateert van 24 november 2020.
Voor de aanlegfase, r.o. 14.4: “Voorop staat dat in het onderzoek moet worden uitgegaan van reële en aannemelijke uitgangspunten, maar dat die uitgangspunten niet per se geborgd hoeven te worden.”
Conclusie, r.o. 14.6: “Alles overziend is de Afdeling met de rechtbank van oordeel dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat er in verband met gebiedsbescherming geen verplichting is om voor het project een natuurtoestemming als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder i, van de Wabo aan te vragen.”
Voor de soortenbescherming is er evenmin een aanhaakplicht. De overgelegde contra-expertise ging over de werkzaamheden voor de droogzetvoorziening. Daarmee “is […] niet aannemelijk gemaakt dat de conclusie in de Natuurtoets over de gevolgen van de werkzaamheden ten behoeve van de brug niet juist is” (r.o. 15.2). - Rb. Gelderland 28 september 2026, ECLI:NL:RBGEL:2026:7321 (Berkelland) en ECLI:NL:RBGEL:2026:7322 (Oost Gelre) (Omgevingsvergunning veehouderij met doelsturing via meetsensoren, art. 7ae BuChw. Doelsturing in de basis in orde, maar vervangingstermijn sensor moet worden hersteld. Intern salderen en het additionaliteitsvereiste niet onderbouwd. Geen instandlating rechtsgevolgen)
De inhoudsindicatie zegt over de doelsturing: “De rechtbank oordeelt dat de vergunning voor wat betreft de doelsturing deugt. […] Op een punt dient de vergunning nog wel te worden aangepast. Uit onderzoek blijkt dat de meetsensor na verloop van tijd slechter kan functioneren. Daarom dient in de voorschriften te zijn geborgd dat de meetsensor niet na 3 jaar maar na 1 jaar wordt vervangen.” r.o. 27.4: “Nu tussen partijen niet in geschil is dat dit een jaar moet zijn, is er in zoverre sprake van een motiverings- en zorgvuldigheidsgebrek. De beroepsgrond slaagt.”
Bij de additionaliteit verwezen GS naar de Lbv, Lbv+, MGO, de VOKG en het afschaffen van de derogatie. r.o. 29.4: “Uit de berekeningen blijkt dat voor alle habitattypes sprake is van een afname van de stikstofdepositie, maar dat voor een groot aantal habitattypes ook in 2030 (en later) met de aanvullende maatregelen nog steeds sprake is van een (forse) overschrijding van de KDW. Met deze berekening is niet inzichtelijk gemaakt dat met de maatregelen uitvoering wordt gegeven aan de noodzakelijke daling van de stikstofdepositie binnen een afzienbare termijn.” Een beroep op een geringe depositie “is geen toereikende motivering”.
Conclusie, r.o. 30: “Het college heeft voor wat betreft het aspect “gezondheid” onvoldoende gemotiveerd dat de wijziging van de veehouderij geen belangrijke nadelige gevolgen voor het milieu kan hebben die nopen tot het maken van een milieueffectrapport. De rechtbank is verder van oordeel dat met de aanvullende motivering voor de VVGB het motiveringsgebrek met betrekking tot het additionaliteitsvereiste niet is hersteld. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten.” In het nieuwe besluit kan het college “ook een voorschrift aanpassen zodat wordt geborgd dat de sensoren elk jaar vervangen worden”.
Op de stelling dat de Afdeling het additionaliteitsvereiste ten onrechte toepast op intern salderen gaat de rechtbank niet in (r.o. 29.7). Zij wijst wel op de zitting van de Afdeling eind oktober 2026 over het stellen van prejudiciële vragen. - HvJ EU 22 oktober 2026, C-548/25, Dryade, ECLI:EU:C:2026:889 (Habitatrichtlijn art. 6 lid 3. Vlaamse vrijstelling van de passende beoordeling voor meldingsplichtige projecten onder een drempelwaarde, in dit geval een grondwaterwinning op 425 meter van een SBZ. Soort bouwvrijstelling. Strijdig)
Punt 34: “Een lidstaat kan er dus niet van uitgaan dat bepaalde categorieën plannen of projecten, gedefinieerd aan de hand van specifieke werkterreinen en de omvang van de betrokken activiteiten, per definitie weinig gevolgen voor beschermde gebieden zullen hebben.” Punt 35: de criteria en drempelwaarden “verwijzen namelijk uitsluitend naar de kenmerken van het betrokken plan of project”, zodat cumulatie buiten beeld blijft.
Dictum: art. 6 lid 3 Hrl “staat in de weg aan een nationale regeling die, op basis van vooraf vastgestelde criteria en drempelwaarden, bepaalde categorieën plannen of projecten vrijstelt van de verplichting om een passende beoordeling uit te voeren, wanneer op grond van die criteria en drempelwaarden niet met zekerheid en op grond van objectieve gegevens kan worden uitgesloten dat die plannen of projecten, afzonderlijk of in combinatie met andere plannen en projecten, significante gevolgen kunnen hebben voor een speciale beschermingszone.” - Vzr. Rb. Gelderland 29 september 2026, ECLI:NL:RBGEL:2026:7426 (Omgevingswet. Twee chalets op een voormalig recreatiepark in Overbetuwe. Ten onrechte geen BOPA verleend. Herstel in bezwaar mogelijk. ETFAL. Bindend adviesrecht gemeenteraad)
R.o. 12: “De voorzieningenrechter stelt vast dat het college alleen een omgevingsvergunning heeft verleend voor de bouw van de chalets en niet voor een buitenplanse omgevingsplanactiviteit (bopa). Uit de tekst van de verleende omgevingsvergunning blijkt dat het college dat wel beoogd heeft te doen. De voorzieningenrechter is echter voorshands van oordeel dat […] het college dit gebrek in bezwaar kan herstellen indien de daartoe relevante afwegingen wel zijn gemaakt.”
Over het adviesrecht, r.o. 13: “Als een college ten onrechte de raad niet om advies vraagt, ontbreekt de bevoegdheid van het college om op de vergunningaanvraag te beslissen.” Omdat onduidelijk was of het park binnen de bebouwde kom ligt, gaat de voorzieningenrechter ervan uit “dat dit mogelijke gebrek in de beslissing op het bezwaarschrift kan worden hersteld” (r.o. 13.3). Het stedenbouwkundig advies over ETFAL is niet overgelegd. Het college moet dat in bezwaar nader beoordelen (r.o. 14).
Voor de praktijk: let erop of alle gewenste onderdelen echt worden verleend. Breng in kaart wat je verleend wilt hebben. - Misbruik van recht: ABRvS 2 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5162
Het betrof hier een geschil over een verleende exploitatie- en alcoholvergunning voor het uitoefenen van een horecabedrijf. Op de zitting blijkt dat appellant al ruim 20 jaar een conflict heeft met de gemeente Almelo over het eigendom van de steeg tussen diens woning en het naastgelegen horeca-inrichting. Gedurende die periode heeft appellant meer dan 10 procedures gestart en meerdere handhavingsverzoeken gedaan bij de gemeente, steeds gerelateerd aan de betreffende steeg.
De appellant heeft in deze procedure geen gronden aangevoerd die gaan over het oordeel van de rechtbank, maar slechts standpunten herhaalt over geschillen tussen hem en de gemeente die in eerdere procedures al zijn afgedaan en waarvan hij geacht moet worden te weten dat die in deze procedure evident geen kans van slagen hebben. De Afdeling besluiten om te bezien of sprake is van rechtsmisbruik. Het wordt niet onaannemelijk geacht dat appellant deze rechtsmiddelen aanwendt zonder redelijk doel of voor een ander doel dan waartoe zij gegeven zijn, zodat eerst zal worden bezien of sprake is van misbruik van recht en vervolgens wordt dit hoger beroep niet-ontvankelijk verklaard en kan appellant worden veroordeeld in de proceskosten van het bestuursorgaan (vgl. Afdelingsuitspraak van 23 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3447). De gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden. - Misbruik van recht: ABRvS 21 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5570
De aanleiding voor deze procedure was een geschil over de vraag wat met de door het college van B&W toegekende proceskostenvergoeding van ‘2 punten’ was bedoeld. De rechtbank had het daartegen ingestelde beroep wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk verklaard; volgens de rechtbank had het voor de gemachtigde van appellante – een beroepsmatige rechtsbijstandverlener die werkt op no cure no pay-basis – duidelijk moeten zijn dat daarmee tweemaal het forfaitaire bedrag van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) van € 647,- werd bedoeld. In hoger beroep wordt deze zaak afgedaan via een vereenvoudigde behandeling (artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en overweegt de Afdeling dat een partij geen procesbelang heeft, als het belang alleen is gelegen in een verzoek om vergoeding van de proceskosten in bezwaar. Dit is alleen anders, indien (i) een besluit is herroepen zonder een vergoeding toe te kennen waar wel om was gevraagd of (ii) de hoogte van de toegekende proceskosten in geschil is (vgl. de Afdelingsuitspraak van 5 juni 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2323). Beide uitzonderingen doen zich in dit geval niet voor, aldus de Afdeling. Als de gemachtigde inderdaad in het duister tastte over de formulering van de toegekende proceskostenvergoeding, had het – mede gelet op de belasting van het rechtssysteem – op haar weg gelegen daarover bij het college duidelijkheid te verkrijgen in plaats van beroep in te stellen. De Afdeling oordeelt in haar uitspraak van dat het hoger beroep van appellante in het geschil over de hoogte van de aan haar toegekende proceskostenvergoeding kennelijk niet-ontvankelijk is, omdat zij daarbij geen procesbelang meer heeft. De Afdeling wijst er daarbij op dat de wijze van doorprocederen over een (uitbetaalde) proceskostenvergoeding in bezwaar, louter om een proceskostenvergoeding in beroep en hoger beroep te ontvangen, een aanwijzing kan zijn voor misbruik van recht (vgl. de Afdelingsuitspraak van 12 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:542. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden. - Goede procesorde: ABRvS 28 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6322
De Afdeling zet nog eens scherp uiteen waar de grenzen van de goede procesorde liggen. De Afdeling hanteert daarbij twee vragen: (i) Heeft de andere partij nog voldoende gelegenheid om inhoudelijk te reageren? (ii) Leidt behandeling van de nieuwe grond of het nieuwe stuk tot aanhouding van de zitting en daarmee met als gevolg een onwenselijke of onaanvaardbare vertraging van de procedure. Daaronder vallen de belangen van de overige partij(en), een goede rechtspleging en de voorbereiding van de zitting door de bestuursrechter. Wie pas op het laatste moment met nieuwe standpunten komt, loopt dus het risico dat deze buiten beschouwing worden gelaten. In de ene zaak met nummer bracht het college pas tijdens de zitting een nieuwe hoger-beroepsgrond naar voren over de berekening van de opschorting van de beslistermijn. De Afdeling laat deze grond buiten beschouwing. De wederpartij kon daarop niet adequaat reageren en het college had niet toegelicht waarom het standpunt niet eerder naar voren kon worden gebracht. Overigens nog wel Interessant is dat een kort voor de zitting overgelegde ecologische quickscan wél werd toegelaten. Doorslaggevend was hier dat het ging om een document dat afkomstig was van de wederpartij zelf, zodat deze al bekend was met de inhoud. In de andere uitspraak diende een appellant één dag voor de zitting een nieuwe beroepsgrond in over het ontbreken van ecologisch onderzoek naar vleermuizen. De rechtbank liet deze grond wegens strijd met de goede procesorde buiten beschouwing. De Afdeling bevestigt dat oordeel: het college had onvoldoende gelegenheid om te reageren en appellant had niet gemotiveerd waarom deze grond niet eerder kon worden aangevoerd. Ook hoefde de rechtbank het onderzoek niet te heropenen om alsnog een reactie mogelijk te maken. - Instructiebesluit GS zelfstandig appellabel ABRvS 9 september 2026. ECLI:NL:RVS:2026:5216
Met het op art. 2.33 Omgevingswet gebaseerde instructiebesluit droegen GS de gemeenteraad op om in het vast te stellen bestemmingsplan dat voorziet in de uitbreiding van een recreatiepark geen regels op te nemen die de zich boven het recreatiepark bevindende test- en oefenruimte voor (on)bemande luchtvaartuigen onevenredig zouden kunnen belemmeren. In beroep betwisten GS onder meer dat het recreatiebedrijf als belanghebbende bij het instructiebesluit kan worden aangemerkt: de instructie zou namelijk uitsluitend werking hebben voor het bestuursorgaan aan wie de instructie is gericht en geen (zelfstandig) rechtsgevolg hebben voor burgers of bedrijven. De Afdeling stelt voorop dat het instructiebesluit geen opdracht aan de raad bevat om een besluit met een bepaalde inhoud te nemen, zodat – ter bepaling van de mogelijkheid van beroep als bedoeld in art. 16.85, tweede lid, aanhef en onder a, Ow – het instructiebesluit geen deel uitmaakt van een nader besluit waarop de instructie ziet. Met het instructiebesluit geven GS in dit geval juist een opdracht aan de gemeenteraad om iets niet te doen, namelijk – kort gezegd – het vaststellen van regels die het testen van of het oefenen met (on)bemande luchtvaartuigen boven het recreatiepark onevenredig belemmeren.Uit art. 8:1 Awb in samenhang gelezen met artikel 8:6 Awb en art. 2 bijlage 2 Awb, volgt dat een belanghebbende bij de Afdeling ook beroep kan instellen tegen een besluit op grond van art. 2.33 van de Ow, voor zover artikel 16.85 van de Ow niet van toepassing is. Dit betekent dat belanghebbenden tegen het voorliggende instructiebesluit beroep kunnen instellen. Omdat GS met het instructiebesluit hebben willen voorkomen dat de beoogde uitbreiding van het recreatiepark planologisch mogelijk werd gemaakt en feitelijk zou worden gerealiseerd, heeft de exploitant van het recreatiepark een rechtstreeks bij het instructiebesluit betrokken belang en moet deze als belanghebbende worden aangemerkt. - Dienstenrichtlijn en verhuur: ABRvS 2 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5143
De Afdeling overweegt dat de Dienstenrichtlijn in dit geval van toepassing is, omdat dienstverrichters – zoals in dit geval de verhuurder – met het percentage sociale huur worden beperkt in hun exploitatiemogelijkheden: het minimumpercentage voor sociale verhuur sluit immers de mogelijkheid van reguliere verhuur uit. Omdat de betwiste planregel een kwantitatieve beperking vormt, moet deze voldoen aan de in art. 15, derde lid, Dienstenrichtlijn vermelde criteria (sub a t/m c). Niet in geschil is dat de planregel niet in strijd is met het discriminatieverbod (sub a). Naar het oordeel van de Afdeling heeft de gemeenteraad ook de noodzaak voor de beperking tot sociale huur deugdelijk gemotiveerd (sub b). Niet gebleken is bovendien dat dit volkshuisvestingsbelang op een andere, minder beperkende wijze zou kunnen worden gewaarborgd. Dat de verhuurder onevenredig in zijn belangen wordt getroffen door de eis van minimaal 40% sociale huur (sub c), heeft de verhuurder volgens de Afdeling niet voldoende geconcretiseerd en onderbouwd. De Afdeling concludeert dat de gemeenteraad zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat de planregel in zoverre in overeenstemming met de Dienstenrichtlijn is en een goede ruimtelijke ordening dient. - Coördinatieregeling en overgangsrecht: ABRvS 28 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6357
Belangrijke uitspraak die de verschillen duidelijk maakt tussen de oude coördinatieregeling van de inmiddels vervallen Wet op de ruimtelijke ordening (Wro) en de nieuwe coördinatieregeling van de Algemene wet bestuursrecht. De uitspraak is relevant voor bestuursorganen als zij meerdere besluiten willen coördineren. Tot 1 januari 2024 maakten bestuursorganen vaak gebruik van de mogelijkheid om meerdere ruimtelijke en uitvoeringsbesluiten samen te coördineren. Op grond van het oude artikel 3.30 van de Wro werden bijvoorbeeld bestemmingsplannen en omgevingsvergunningen gecoördineerd voorbereid. Tegen dat ‘pakket’ aan besluiten kon dan in één keer beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak. Voor die oude coördinatiebesluiten was het niet nodig dat een ander bestuursorgaan van een mee te coördineren besluit, óók het coördinatiebesluit nam. Maar dat is met de komst van de Omgevingswet per 1 januari 2024 veranderd. De Wro-coördinatieregeling is vervallen. Daarvoor in de plaats is een algemene coördinatieregeling opgenomen in afdeling 3.5 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Uit artikel 3:20 van de Awb volgt dat de coördinatieregeling alleen van toepassing is als een wettelijk voorschrift dat bepaalt of als er door álle bevoegde bestuursorganen een coördinatiebesluit wordt genomen. Gebeurt dat laatste niet, dan heeft dat gevolgen voor de bevoegdheid van de Afdeling bestuursrechtspraak om in eerste en enige aanleg te oordelen over de beroepen tegen de besluiten. De gemeenteraad van Oude IJsselstreek nam een coördinatiebesluit om de wijziging van het omgevingsplan te kunnen coördineren met een omgevingsvergunning. Het college van gedeputeerde staten van Gelderland nam zo’n coördinatiebesluit voorafgaand aan de coördinatie van de besluiten niet. Omdat het coördinatiebesluit niet ook is genomen door het college van gedeputeerde staten, maar alleen door de gemeenteraad is de coördinatieregeling in de Awb in dit geval niet van toepassing. Daarom is de Afdeling bestuursrechtspraak niet bevoegd om in eerste en enige aanleg te oordelen over de beroepen tegen de omgevingsvergunning. Die beroepen zullen worden doorgestuurd naar de rechtbank Gelderland. De zaak over de wijziging van het omgevingsplan wordt wel door de Afdeling bestuursrechtspraak voortgezet. De Afdeling oordeelt dat afdeling 3.5 Awb (nieuw) alleen geldt als er óf een wettelijke basis is, óf als alle bevoegde bestuursorganen een coördinatiebesluit nemen (art. 3:20 Awb (nieuw)). In dit geval nam alleen de raad een coördinatiebesluit. Het college van GS deed dat niet vooraf. Daarom is afdeling 3.5 Awb (nieuw) niet van toepassing volgens de Afdeling. Een later, door het college van GS op 6 oktober 2026 genomen coördinatiebesluit ter bekrachtiging van het coördinatiebesluit van de raad kon dat niet herstellen, omdat het na voorbereiding en bekendmaking van de besluiten is genomen en de beroepstermijn al liep. Volgens de Afdeling is het doel van de coördinatieregeling juist de doelmatige gecoördineerde voorbereiding en bekendmaking van besluiten. Daaruit volgt volgens de Afdeling dat het zowel voor de aanvrager als voor de bevoegde bestuursorganen duidelijk moet zijn welke besluiten onder de coördinatie van afdeling 3.5 van de Awb (nieuw) vallen. Bovendien is op de omgevingsvergunning het oude recht van toepassing (aanvraag 12 maart 2020), zodat afdeling 3.5 Awb (nieuw) daarop niet kan worden toegepast.